Thursday, 23 February 2023

सहकार से समृद्धी: सहकार क्षेत्राची राष्ट्रीय ते आंतरराष्ट्रीय पातळीवर झेप

विना सहकार नहीं उद्धार, असा नारा देत उभी राहिलेली सहकार चळवळ अनेक चढ-उतारांमधून प्रवास करत इथवर पोचली आहे. इंटरनॅशनल कोऑपरेटिव्ह अलायन्स (एशिया पॅसिफिक) च्या आकडेवारीनुसार भारतात ८,५४,३५५ सहकारी संस्था आहेत, २९.०६ कोटी इतकी सदस्यसंख्या आहे. भारतात पतपुरवठा करणाऱ्या आणि न करणाऱ्या अशा ढोबळ वर्गीकरणात सहकारी संस्था आहेत. पतपुरवठा करणाऱ्या संस्थांमध्ये प्राथमिक कृषी पतसंस्था ते बहुराज्य सहकारी बँका असा विस्तार आहे. पतपुरवठा न करणाऱ्या सहकारी संस्थांमध्ये सहकारी गृहरचना संस्था, डेअरी, ग्राहक भांडार, अनुसूचित जाती/जमाती, महिला विकास संस्था इत्यादींचा समावेश आहे. भारतात १७ सहकारी फेडरेशन, ३९० राज्य स्तरीय सहकारी फेडरेशन, २७०५ जिल्हास्तरीय सहकारी फेडरेशन आणि १४३५ बहुराज्य सहकारी संस्था आहेत. भारतातील सहकार क्षेत्र 'सहकार से समृद्धी' हे लक्ष्य घेऊन आंतरराष्ट्रीय पातळीवर झेप घेण्यासाठी सज्ज होत आहे. ही झेप घेण्यासाठी केंद्र सरकार तसेच राज्य सरकारे विविध योजना आखत आहेत. त्या योजनांची व्याप्ती आणि भविष्यातील आवाका लक्षात येण्याच्या दृष्टीने वरील आकडेवारीचा आढावा घेतला आहे. 

जुलै २०२१ मध्ये केंद्रीय सहकार मंत्रालयाची स्थापना झाली. सहकार क्षेत्राला प्रशासकीय, कायदेशीर मार्गदर्शन तसेच विकासाठी साहाय्य करण्यासाठी या मंत्रालयाची स्थापना करण्यात आली आहे. केंद्रीय गृहमंत्री अमित शाह यांनी सहकार मंत्रालयाची देखील धुरा सांभाळली आहे. त्यांच्या नेतृत्वाखाली सहकार क्षेत्रासाठी २० प्रमुख क्षेत्र, मुद्द्यांवर भर देऊन सहकार क्षेत्राला नवसंजीवनी देत आंतरराष्ट्रीय पातळीवर नेण्याची योजना आखण्यात आली आहे. या योजनेत बदलते तंत्रज्ञान, बदलती आर्थिक, सामाजिक व्यवस्था यांचा विचार करुन तरतुदी करण्यात आल्या आहेत. काही योजना केंद्रीय सहकार मंत्रालयाच्या पातळीवर राबवल्या जात आहेत तर काही योजनांना केंद्रीय अर्थसंकल्पातील तरतुदींच्या माध्यमातून कार्यान्वित करण्यात आले आहे. याच महत्त्वपूर्ण योजनांचा आढावा घेण्याचा प्रयत्न इथे करण्यात आला आहे. 

वर्ष २०२३-२४ साठीचा केंद्रीय अर्थसंकल्प अर्थमंत्री निर्मला सीतारामन यांनी मांडला. भारताच्या अमृत काळासाठी पथदर्शी अशा या अर्थसंकल्पात सहकार क्षेत्रासाठी उपयुक्त अशा अनेक तरतुदी करण्यात आलेल्या आहेत. प्राथमिक कृषी पतसंस्थांच्या संगणकीकरणासाठी २५१६ कोटी रुपयांची तरतूद करण्यात आली आहे. याद्वारे भारतभरातील ६३,००० प्राथमिक कृषी पतसंस्थांना इआरपी (ERP) आधारित सॉफ्टवेअर द्वारे डिजिटल माध्यमात आणण्यात येणार आहे. या संस्थांसाठी मॉडेल बायलॉ तयार करुन त्या त्या राज्यांकडे पाठवण्यात आले आहेत. यात प्रत्येक प्राथमिक कृषी पतसंस्थेअंतर्गत डेअरी, मत्स्यउत्पादन, गोडाऊन, एलपीजी/पेट्रोल/ग्रीन एनर्जी वितरण केंद्र, बँकिंग इत्यादी क्षेत्रातील २५ संस्थांच्या उभारणीसाठी तरतूद करण्यात आली आहे. प्राथमिक कृषी पतसंस्थांना 'कॉमन सर्व्हिस सेंटर'च्या रूपात विकसित करण्यासाठी केंद्रीय सहकार, इलेक्ट्रॉनिक्स आणि माहिती तंत्रज्ञान मंत्रालय, नाबार्ड सीएससी-एसपीव्ही यांच्यात सामंजस्य करार करण्यात आला आहे. 

सहकारी साखर कारखान्यांना, विशेषतः महाराष्ट्रातील सहकारी साखर कारखान्यांना दिलासा देणारी मोठी घोषणा केंद्रीय अर्थसंकल्पात करण्यात आली आहे. या घोषणेमुळे केवळ सहकारी साखर कारखानेच नाही तर छोट्या, मोठ्या ऊस उत्पादक शेतकऱ्यांना देखील मोठा दिलासा मिळणार आहे. सहकारी साखर कारखान्यांनी वर्ष २०१६-१७ मध्ये आपल्याला झालेले अतिरिक्त उत्पन्न हे उत्पादक शेतकऱ्यांकडे वळते केले होते, ते एफआरपी पेक्षा अधिक भावाने पैसे देऊन. आयकर विभागाने ही रक्कम कारखान्यांचा 'खर्च' म्हणून न धरता उत्पन्न म्हणून गणले आणि त्यावर कर आकारला. यावर साखर कारखान्यांनी हे अतिरिक्त उत्पन्न आम्ही ऊस उत्पादक शेतकऱ्यांकडे वळते केले, जे शेतकरी सहकारी कारखान्याचे भागधारक आहेत. असे असताना ही रक्कम उत्पन्न म्हणून गणली जाऊ नये आणि त्यावर कर आकारला जाऊ नये असा युक्तिवाद केला. यावर अनेक वर्षे विवाद चालला. केंद्रीय अर्थसंकल्पात ही रक्कम खर्च म्हणूनच ग्राह्य धरली जावी आणि कर आकारला जाणार नाही अशी तरतूद करण्यात आली. या घोषणेमुळे, तरतुदीमुळे सहकारी साखर कारखान्यांवरचा १०,००० कोटी रुपयांचा बोजा कमी होणार आहे. 

अर्थसंकल्पात सहकारी संस्थांना अनेक करसवलती देखील देण्यात आल्या आहेत. प्राथमिक कृषी पतसंस्था आणि प्राथमिक कृषी आणि ग्रामीण विकास सहकारी बँकांतून नगदी पैसे काढण्याची मर्यादा २०,००० वरुन वाढवून २ लाख करण्यात आली आहे. वार्षिक १ कोटीपर्यंत पैसे काढले तर त्यावर टीडीएस लागत असे. ती मर्यादा वाढवून आता ३ कोटी रुपयांवर नेण्यात आली आहे. यामुळे प्राथमिक कृषी पतसंस्थांना खूप मोठा दिलासा मिळणार आहे. कारण या संस्थांचा खूप वेळ आणि स्रोत या टीडीएसच्या प्रक्रियेत जात असे. ३१ मार्च २०२४ पर्यंत उत्पादन क्षेत्रात नव्याने येणाऱ्या सहकारी संस्थांना केवळ १५ टक्के कर आकारण्यात येणार आहे. १ कोटी ते १० कोटी रुपयांपर्यंत उलाढाल असणाऱ्या सहकारी संस्थांवरील सरचार्ज १२ टक्क्यांवरून ७ टक्क्यांवर आणण्यात आला आहे. मिनिमम अल्टर्नेटीव्ह टॅक्सचा दरदेखील १८.५ टक्क्यांवरून १५ टक्क्यांवर आणण्यात आला आहे. 

यासोबतच केंद्रीय सहकार मंत्रालयाच्या अंतर्गत अनेक दीर्घलक्ष्यी उपक्रम राबवले जात आहेत. त्यात नॅशनल कोऑपरेटिव्ह डाटाबेसचा समावेश आहे. या माहितीच्या साठ्यामुळे सहकार क्षेत्रात कार्यरत विविध संस्था, संघटना, राज्य, जिल्हा पातळीवरील प्रशासन, मार्गदर्शक इत्यादीना सहकार चळवळीच्या विकासात योगदान देण्यासाठी, धोरण आखण्यासाठी मदत होणार आहे. सहकार से समृद्धीचे लक्ष्य गाठण्यासाठी राष्ट्रीय सहकार धोरण आणले जाणार आहे. सहकारी संस्थांमध्ये अधिक पारदर्शकता आणण्यासाठी, संस्था, निवडणूक प्रक्रिया अधिक पारदर्शी करण्यासाठी ९७व्या घटनादुरुस्ती कायद्यात, बहुराज्य सहकारी संस्था कायदा २००२ मध्ये सुधारणा करण्यात येणार आहेत. तसे विधेयक संसदेत मांडण्यात आले आहे. 

राष्ट्रीय सहकारिता विकास मंडळ स्थापन करण्यात येऊन त्या अंतर्गत अनेक उपक्रम राबवण्यात येणार आहेत. स्वयंसेवी गटांसाठी स्वयंशक्ती सहकार, दीर्घ मुदतीच्या कृषी कर्जासाठी दीर्घावधी कृषक सहकार, डेअरी विकासासाठी डेअरी सहकार, मत्स्योद्योग क्षेत्रासाठी नील सहकार अशा योजनांचा त्यात समावेश आहे. राष्ट्रीय पातळीवर बहुराज्य सहकारी बियाणे संस्थेची निर्मिती केली जाणार आहे. ही बियाणे खरेदी, उत्पादन, वितरण, ब्रॅण्डिंग, पॅकेजिंग, स्टोरेज, मार्केटिंग, संशोधन आणि विकास यासाठीची सर्वोच्च संस्था असेल. इफको, कृभको, नाफेड, नॅशनल डेअरी डेव्हलपमेंट बोर्ड या संस्थेच्या प्रायोजक संस्था असतील. नव्या संशोधन, विकासासह पारंपरिक बियाणांचे संरक्षण आणि संवर्धन यासाठीही ही संस्था कार्यरत असेल. याचबरोबर सर्वात महत्त्वपूर्ण उपक्रम म्हणजे सहकारी निर्यात सोसायटी. 

राष्ट्रीय पातळीवर एक सुसज्ज सप्लाय चेन तयार करण्याचे लक्ष्य आखण्यात आले आहे. त्यासाठी विकेंद्रित गोदाम आणि कोल्ड स्टोरेजची व्यवस्था उभारणीसाठी प्राथमिक कृषी पतसंस्था या माध्यमाचा उपयोग करण्याचा मानस दिसून येतो. मत्स्योद्योग वाढीसाठी देखील प्रधानमंत्री मत्स्यसंपदा योजने अंतर्गत ६००० कोटी रुपये अर्थसंकल्पीय तरतूद असणारी योजना आखण्यात आली आहे. त्यातही कोल्ड स्टोरेज आणि निर्यात उत्तेजन यावर भर देण्यात आला आहे. देशातील अविकसित क्षेत्रांना विकासाचे एक आश्वासक मॉडेल या माध्यमातून मिळणार आहे.  

देशातील पाच प्रमुख सहकारी संस्था अमूल, नाफेड, इफको, कृभको आणि राष्ट्रीय सहकारिता विकास मंडळ एकत्र येऊन सहकारी निर्यात संस्था स्थापन करुन साखर, डेअरी वस्तू, हस्तकला वस्तू, वनउत्पादने इत्यादींच्या निर्यातीला उत्तेजन देण्यासाठी कार्य करणार आहे. भारताच्या सहकारी क्षेत्राची आंतरराष्ट्रीय पातळीवर ठळकपणे झलक दिसून आली ती नुकत्याच झालेल्या फुटबॉल विश्वचषकात, अमूलच्या रूपाने. अमूलपासून सुरुवात होऊन भारतातील सहकार क्षेत्र राष्ट्रीय पातळीवरील विस्तारासह आंतरराष्ट्रीय पातळीवरही डंका वाजवत सहकार से समृद्धी चे लक्ष्य गाठेल यात शंका नाही. 

पूर्वप्रसिद्धी: सकाळ 


Tuesday, 14 February 2023

आत्मनिर्भर भारत: सेमीकंडक्टर क्षेत्र

संकटाचे संधीत रूपांतर करण्याचा भारताचा साधारण स्वभाव आहे. हे संधीत रूपांतर निरनिराळ्या कारणांनी, प्रेरणेने होत आले आहे. काही वेळा स्वयंप्रेरणा तर काही वेळा मिळालेला दट्ट्या. पण वस्तुस्थिती आहे की संधीचे सोनेच झाले आहे, किंबहुना भारतीयांनी केले आहे. ऐतिहासिक कालखंडात असंख्य उदाहरणे आहेत, पण स्वातंत्र्योत्तर भारतातील काही ठळक उदाहरणांचा थोडक्यात आढावा घेऊन भारताने नुकत्याच आलेल्या 'आपदा' चे 'अवसर' मध्ये कसे रूपांतर केले आणि भविष्याचा वेध घेतला याचा विचार करु. 

वर्ष १९६५ ते १९७५ हे स्वतंत्र भारताच्या इतिहासातील प्रचंड उलथापालथ करणारे दशक आहे. भारताने भयानक दुष्काळ अनुवभवले, पंतप्रधानांनी एक वेळचे जेवण सोडण्याचे आवाहन केले होते. पण त्याच पंतप्रधान लाल बहादूर शास्त्रींनी भारतातील हरित क्रांतीचा पाया रचला. आज भारत अन्नधान्याच्या बाबतीत स्वयंपूर्ण आहे. दुसरे उदाहरण १९९१ चे. भारताची आर्थिक स्थिती रसातळाला पोचली होती. त्यावेळी मिळणाऱ्या कर्जाच्या (तांत्रिक भाषेत बेल आउट) बदल्यात भारताने उदारीकरण, खासगीकरण आणि जागतिकीकरण स्वीकारावे अशा अटी होत्या. वास्तविक औद्योगिक क्षेत्र खासगी क्षेत्रासाठी खुले होण्याची प्रक्रिया सुरु झाली होती, पण या संकटामुळे सुधारणांचा वेग वाढला. त्या संकटाचे संधीत रूपांतर, भलेही त्यामागे संपूर्ण स्वयंप्रेरणा नसेल, केल्यामुळे भारत आज एक दमदार आर्थिक शक्ती म्हणून उभा आहे आणि हे बळ वाढतच जाणार आहे. 

सध्याचे जग हे तंत्रज्ञान आधारित आहे. स्मार्टफोन, कॉम्प्युटर हे आता रुजले आहे. आता काळ आहे तो कृत्रिम बुद्धिमत्ता, इंटरनेट ऑफ थिंग्सचा. या सर्वासाठी महत्वाचा घटक आहे तो म्हणजे सेमीकंडक्टर चिप. स्मार्टफोन, स्मार्टवॉच, कार, फ्रिज, टीव्ही, खेळणी, ड्रोन आणि अशा कित्येक उपकरणांत या चिपची महत्त्वाची भूमिका आहे. सध्या सेमीकंडक्टर क्षेत्राचे जागतिक पातळीवर ५०० ते ६०० बिलियन डॉलर इतके मूल्य आहे. यावर आधारित इलेकट्रोनिक्स उद्योगाचे जागतिक मूल्य ३ ट्रिलियन डॉलर इतके आहे. जे वाढतच जाणार आहे. 

सेमीकंडक्टर चिप निर्मिती हे उच्च तंत्रज्ञान आधारित क्षेत्र आहे. त्याच्या निर्मिती मध्ये सिलिकॉन स्लिव्हर हा महत्त्वाचा घटक आहे. संगणकीय आज्ञा हाताळण्यासाठीचा विद्युत भार नियंत्रण करण्यासाठी त्यात अगणित संख्येत मायक्रोस्कोपिक ट्रान्सिस्टर, काही खनिजे आणि वायू यांच्या विशिष्ट रचना असतात. या चिप विविध आकाराच्या असतात. हे आकार अगदी २ नॅनोमीटर ते २८, ५६ नॅनोमीटर इतके असतात. ट्रान्सिस्टर लावण्यासाठी सिलिकॉनच्या पट्ट्या असतात त्यांना वेफर्स असे म्हणतात. या सर्व निर्मिती प्रक्रियेसाठी मोठ्या प्रमाणात प्रक्रिया केलेले पाणी आवश्यक असते. जागतिक पातळीवर सॅमसंग, इंटेल या सेमीकंडक्टर क्षेत्रात संशोधन, डिझाईन आणि काही प्रमाणात निर्मिती करणाऱ्या प्रमुख कंपन्या आहेत. उत्पादन करणाऱ्या प्लांटना फाऊंड्री म्हटले जाते. उत्पादन करणे, ज्याला फॅब्रिकेशन म्हटले जाते, त्यात तैवानच्या तैवान सेमीकंडक्टर मॅनुफॅक्चरींग कंपनी (TSMC) चा वाटा ९०% आहे. आणि इथेच संकटाचे एक मूळ आहे. 

तैवानच्या या कंपनीची सुरुवात १९८७ साली झाली. जागतिक पातळीवरील इलेक्ट्रॉनिक्स उद्योग, वाहन निर्मिती सह अनेक क्षेत्रे तैवान मध्ये निर्मित सेमीकंडक्टर चिप वर अवलंबून आहेत. पण अलीकडच्या काळात तैवान मध्ये नैसर्गिक कारणांमुळे तसेच चीन-तैवान संघर्षामुळे निर्मितीवर खूप मोठ्या प्रमाणात परिणाम झाला. यात भर पडली ती कोविड महासाथीची. कोविड महासाथी मुळे जागतिक पातळीवर पुरवठा साखळी विस्कळीत झाली. देशोदेशीचे लॉकडाऊन, वाहतुकीवरील निर्बंधांमुळे विविध देशातील उद्योगांवर परिणाम झाला. भारत इलेक्ट्रॉनिक्स, त्यातही मोबाईल फोन निर्मिती क्षेत्रात नुकताच उभा राहू लागला आहे. भारतात वाहन निर्मिती उद्योग बऱ्यापैकी स्थिरावला आहे. वाहन भारतातील वाहन उद्योगावर या टंचाईचा इतका परिणाम झाला की टाटा मोटर्स, मारुती सुझुकी, महिंद्रा अशा वाहन निर्मिती कंपन्यांना मोठा आर्थिक फटका बसला. महिंद्रा अँड महिंद्रा कंपनीच्या ग्राहकांना तर वाहन बुकिंग ते प्रत्यक्ष डिलिव्हरी यात १ वर्ष किंवा त्याहून अधिक कालावधी साठी वाट बघावी लागली. ओला कंपनीने आपल्या इ स्कुटर्सच्या पहिल्या बॅचच्या डिलिव्हरीची तारीख पुढे ढकलली. जागतिक पातळीवर वाहन निर्मिती क्षेत्रातील बड्या कंपन्यांनी उत्पादन कमी केले, तर अनेक प्लांट बंद केले. 

या पार्श्वभूमीवर वॉशिंग्टन डी. सी. स्थित सेंटर फॉर स्ट्रॅटेजिक अँड इंटरनॅशनल स्टडीज मधील सिनियर असोसिएट पॉल ट्रिओलो यांचे मत महत्त्वपूर्ण आहे. ते म्हणतात, "सध्याच्या भूराजकीय परिस्थितीत प्रत्येक देश थोड्याफार प्रमाणात देशांतर्गत सेमीकंडक्टर निर्मिती क्षमता उभारण्याचा प्रयत्न करत आहे. भारतही त्यास अपवाद नाही." आपदा में अवसर या सूत्रावर पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी आत्मनिर्भर भारत परियोजनेची घोषणा केली. त्यानुसार कोविड काळातील आर्थिक अरिष्टातून त्वरित बाहेर पडण्यास भारतीय उद्योगांना आधार देण्यात आलाच पण त्याचबरोबर अनेक नव्या क्षेत्रात आत्मनिर्भर होण्यासाठी प्रोडक्शन लिंक्ड इन्सेन्टिव्ह (PLI) ही संकल्पना मांडण्यात आली. ही योजना मोबाईल फोन, एसी, औषधी, वस्त्रप्रावरण, अन्न प्रक्रिया, नागरी उड्डयन इत्यादी क्षेत्रांसह सेमीकंडक्टर चिप निर्मिती क्षेत्रासाठी देखील आणण्यात आली. 

केंद्रीय इलेक्ट्रॉनिक्स आणि माहिती तंत्रज्ञान राज्यमंत्री श्री राजीव चंद्रशेखर यांनी नमूद केले आहे की, वर्ष २०१४ पूर्वी भारतातील डिजिटल अर्थव्यवस्था ही काही निवडक कंपन्यांकडून देण्यात येणारी 'टेक सर्व्हिस' इतपतच मर्यादित होती. पण आता २०२२ मध्ये भारतातील डिजिटल अर्थव्यवस्थेचे स्वरूप आमूलाग्र बदलले आहे आणि त्यात संशोधनासह अनेक घटक समाविष्ट झाले आहेत. भारतातील तंत्रज्ञान क्षेत्र आणि त्याचे भविष्य केवळ इंटरनेट आधारित सेवा, उत्पादन यासह इलेक्ट्रॅनिक्स आणि सेमीकंडक्टर क्षेत्रातही विस्तार निश्चित होणार आहे. हाच विस्तार आणि भारत एक सेमीकंडक्टर निर्मिती करणारा देश म्हणून उभा राहण्यासाठी प्रोडक्शन लिंक्ड इन्सेन्टिव्ह योजना (PLI) आणण्यात आली. 

या योजनेंतर्गत सुरुवातीला ४५ नॅनोमीटर ते ६५ नॅनोमीटर आकाराच्या चिपनिर्मितीसाठी पुढे येणाऱ्या कंपनीच्या प्राथमिक प्रकल्प खर्चातील (Initial Capital Outlay) ३०%, तर २८ नॅनोमीटर ते ४५ नॅनोमीटर साठी ४०%, आणि २८ नॅनोमीटर आणि त्यापेक्षा कमी आकाराच्या चिप साठी ५०% खर्च सरकारकडून देण्यात येणार अशी तरतूद होती. पण पुढे ही योजना बदलण्यात आली. कंपन्यांना सरसकट ५०% आर्थिक साहाय्य आणि इतर प्रक्रियांसाठी ५०% भांडवली साहाय्य अशी तरतूद करण्यात आली. सेमीकंडक्टर निर्मिती उद्योग भारतात उभारण्याच्या दृष्टीने पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी ते गुजरातचे मुख्यमंत्री असताना ढोलेरा येथे आवश्यक त्या सुविधा उभारण्याची सुरुवात केली होती. आता वेदांता-फॉक्सकॉन या कंपनीने २० बिलियन डॉलर गुंतवणूक करण्याची घोषणा केली आहे. त्याचबरोबर टाटा इलेक्ट्रॉनिक्स ही कंपनी देखील या क्षेत्रात उतरणार आहे. टाटा सन्सचे अध्यक्ष एन. चंद्रशेखरन यांनी अधिकृतपणे अशी घोषणा केली आहे.  

भारतातील अनेक कंपन्या परदेशी कंपन्यांच्या साथीने या क्षेत्रात गुंतवणूक करण्यास उत्सुक आहेत. त्यापैकी 'इंटरनॅशनल सेमीकंडक्टर्स कॉन्सोर्टियम' (ISMC) ने ३० नॅनोमीटर आणि ६५ नॅनोमीटर आकाराच्या वेफर निर्मितीच्या प्लांटसाठी PLI अंतर्गत अर्ज केला, जो मंजूर होण्याच्या मार्गावर आहे. ISMC मध्ये नेक्स्ट ऑर्बिट व्हेंचर्स आणि इस्राएलची कंपनी टॉवर सेमीकंडक्टर्स एकत्र आल्या आहेत. तसेच रिलायन्स आणि एचसीएल या कंपन्या देखील एकत्र येऊन या क्षेत्रात गुंतवणूक करणार आहेत. 

भारत सरकार विविध योजना, पायाभूत सुविधा निर्मिती याद्वारे तर खासगी क्षेत्र तंत्रज्ञान विकसित करणे, परदेशी कंपन्यांशी सहकार्य याद्वारे भारताला सेमीकंडक्टर निर्मितीचे हब बनवण्यासाठी प्रयत्नशील आहे. आत्मनिर्भरता हे प्रमुख सूत्र आहे तर मेक इन इंडिया फॉर द वर्ल्ड हे लक्ष्य आहे. वास्तविक भारतात सेमीकंडक्टर चिप संशोधन क्षेत्रातील कंपन्या आहेत. पण त्याआधारे भारत निर्मिती केंद्र आहे असे म्हणता येणार नाही. त्यासाठी फौंडरीज उभ्या राहणे आवश्यक आहे. सर्व प्रकारचे अनुकूल वातावरण, सरकारचा आग्रह हे सर्व जरी असले तरी हे क्षेत्र उच्च तंत्रज्ञान आधारित आहे. ते हाताळण्यासाठीचे कुशल मनुष्यबळ तयार होणे तितकेच गरजेचे आहे. आणि तज्ज्ञांच्या मतानुसार त्यासाठी किमान एक ते दीड वर्षाचा कालावधी जाऊ शकतो. निर्मिती प्लांट उभारणी साठी देखील तितकाच कालखंड काऊ शकतो. असेम्ब्ली फाऊंड्री सह सुटे भाग निर्माण करणारी पुरवठा साखळी उभी राहणे देखील तितकेच गरजेचे आहे. यासाठी आवश्यक तो वेळ देणे आवश्यक आहे. 

कुठलेही नवे क्षेत्र आव्हानात्मक असतेच. पण दृढनिश्चय आणि सातत्य यामुळे आव्हानांवर मात करता येते. त्याचबरोबर केवळ आव्हानांचा विचार करत राहिले तर प्रत्यक्ष कृती होईलच असे नाही. त्यामुळे संकटाच्या पार्श्वभूमीवर झालेली ही सुरुवात आवश्यक आणि भविष्यवेधी आहे हे नक्की.  

 

पूर्वप्रसिद्धी: मुंबई तरुण भारत 

Artha and the Civilisation: What Really Drives the Indian Economy

  Any system rests on two principal components. One is the driving force behind the system's construction, and the other is the guiding ...